پسر بد دهن

عرفان پسری بود که دوست داشت حرف بزند، اما گاهی اوقات کلماتی از دهانش بیرون می‌آمد که خوشایند نبودند. مادرش، که همیشه با مهربانی به او نگاه می‌کرد، از این موضوع ناراحت بود. او می‌دانست که عرفان قلب مهربانی دارد، اما کلماتش گاهی او را به دردسر می‌انداخت.

یک روز، عرفان با دوستانش بازی می‌کرد. ناگهان، یک کلمه بد از دهانش بیرون پرید و باعث شد دوستانش ناراحت شوند و از او دور شوند. عرفان احساس تنهایی کرد و فهمید که کلماتش چه تاثیری می‌توانند داشته باشند.

عرفان با ناراحتی به خانه برگشت و ماجرا را برای مادرش تعریف کرد. مادرش با لبخندی مهربان او را در آغوش گرفت و گفت: «پسرم، کلمات مثل دانه‌هایی هستند که می‌کاری. اگر دانه‌های خوب بکاری، میوه‌های خوب برداشت می‌کنی.»

مادر عرفان به او یاد داد که قبل از حرف زدن، فکر کند. او به عرفان آموخت که کلماتش را با دقت انتخاب کند و از کلمات مهربان و زیبا استفاده کند. عرفان شروع به تمرین کرد و سعی کرد کلماتش را بهتر کند.

بعد از مدتی، عرفان یاد گرفت که چگونه کلماتش را کنترل کند. او با دوستانش با مهربانی صحبت می‌کرد و دیگر کلمات بد از دهانش بیرون نمی‌آمد. دوستانش دوباره به او نزدیک شدند و با هم بازی کردند.

عرفان خوشحال بود. او فهمیده بود که کلمات خوب می‌توانند قلب‌ها را به هم نزدیک کنند و دنیای بهتری بسازند. او به مادرش قول داد که همیشه سعی کند از کلمات مهربان استفاده کند و همیشه به یاد داشته باشد که کلماتش چه قدرتی دارند.