ខ្មោចប្រេត និងក្មេងស្រីខ្ជិលច្រអូស

បុប្ផាកំពុងលេងយ៉ាងរីករាយនៅក្នុងបន្ទប់របស់នាង ដែលពោរពេញទៅដោយសំរាម សំបកនំ និងសម្លៀកបំពាក់ដែលគរចោល។ នាងសើចក្អាកក្អាយ ខណៈដែលនាងលោតពីលើគំនរសំលៀកបំពាក់ ហាក់ដូចជាកំពុងលេងល្បែងផ្សងព្រេងក្នុងព្រៃ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងចូលតាមបង្អួច បំភ្លឺភាពរញ៉េរញ៉ៃទាំងអស់ ប៉ុន្តែបុប្ផាហាក់ដូចជាមិនបានចាប់អារម្មណ៍អ្វីឡើយ។

ម្ដាយរបស់បុប្ផាបានបើកទ្វារបន្ទប់យឺតៗ ហើយឈរមើលដោយទឹកមុខអស់សង្ឃឹម។ គាត់បានព្យាយាមប្រាប់បុប្ផាម្ដងហើយម្ដងទៀតឱ្យរៀបចំបន្ទប់របស់នាងឱ្យមានរបៀបរៀបរយ។ បុប្ផាធ្វើមុខជូរ ហើយងាកចេញ ធ្វើពុតជាមិនបានឮអ្វីទាំងអស់ ខណៈដែលនាងបន្តលេងជាមួយតុក្កតារបស់នាង។

យប់ជ្រៅ បុប្ផាកំពុងដេកលក់យ៉ាងលក់ស្រួលនៅលើគ្រែរបស់នាង ហ៊ុំព័ទ្ធដោយភាពងងឹត និងភាពរញ៉េរញ៉ៃដែលធ្លាប់ស្គាល់។ នាងសុបិនឃើញនាងកំពុងរត់លេងនៅក្នុងវាលផ្កាដ៏ស្រស់ស្អាត ដោយមិនដឹងពីអ្វីដែលកំពុងកើតឡើងនៅជុំវិញខ្លួនឡើយ។ ខ្យល់ត្រជាក់ៗបានបក់ចូលតាមបង្អួចដែលបើកចំហរ។

ស្រាប់តែមានស្រមោលខ្មៅដ៏ធំមួយបានលេចឡើងនៅជ្រុងបន្ទប់របស់បុប្ផា។ វាមានរូបរាងខ្ពស់ស្គមស្គាំង ជាមួយនឹងដៃវែងៗដែលលូកចេញពីក្នុងភាពងងឹត។ ភ្នែកក្រហមឆ្អៅមួយគូបានសម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់យ៉ាងយឺតៗ ហាក់ដូចជាកំពុងរកមើលអ្វីមួយ។

ប្រេតខ្ពស់ស្គមស្គាំងនោះបានដើរទៅកាន់គំនរសំរាម និងសំបកនំនៅលើឥដ្ឋ។ ដៃវែងៗរបស់វាបានលូកចាប់យកសំបកនំ និងសំរាមផ្សេងៗ ហាក់ដូចជាកំពុងប្រមូលវត្ថុដ៏មានតម្លៃ។ វាស្រែកថ្ងូរតិចៗដោយក្ដីរីករាយ ខណៈដែលវាបន្តរើសសំរាមពីដី។

បុប្ផាភ្ញាក់ឡើងដោយការភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលនាងឃើញប្រេតកំពុងរើសរបស់របរនៅក្បែរគ្រែរបស់នាង។ ភ្នែករបស់នាងបើកធំៗដោយភាពតក់ស្លុត ខណៈដែលនាងមើលទៅសត្វចម្លែកដែលមានភ្នែកក្រហមឆ្អៅ។ បេះដូងរបស់នាងលោតញាប់ញ័រដូចជាស្គរ។

ប្រេតនោះបានងាកមកសម្លឹងមើលបុប្ផាដោយភ្នែកក្រហមឆ្អៅរបស់វា។ វាបានលូកដៃវែងៗរបស់វាទៅកាន់នាង ហើយស្រែកថ្ងូរជាភាសាមួយដែលបុប្ផាស្ទើរតែយល់។ សំឡេងរបស់វាលាន់ឮថា «នេះជាផ្ទះរបស់ខ្ញុំឥឡូវ! ទីនេះកខ្វក់ ខ្ញុំចូលចិត្តណាស់!»

បុប្ផាស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង ហើយលោតចេញពីគ្រែ រត់ទៅរកម្ដាយរបស់នាងដែលកំពុងដេកនៅបន្ទប់ក្បែរនោះ។ ម្ដាយរបស់នាងបានលួងលោមនាងថ្នមៗ ហើយរំឭកនាងពីពាក្យសម្ដីដែលគាត់បាននិយាយអំពីទេវតា និងប្រេត។ បុប្ផាបានយល់ពីកំហុសរបស់នាងហើយ។

នៅព្រឹកបន្ទាប់ បុប្ផាបានភ្ញាក់ពីព្រឹកព្រលឹមដោយស្មារតីថ្មី។ នាងបានចាប់ផ្ដើមសម្អាតបន្ទប់របស់នាងយ៉ាងស្វាហាប់ ចាប់ពីការបោសសម្អាត រហូតដល់ការបោកគក់សំលៀកបំពាក់។ នាងបានរៀបចំរបស់របរទាំងអស់ឱ្យមានរបៀបរៀបរយ ដោយមានស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់នាង។

ទីបំផុត បន្ទប់របស់បុប្ផាបានក្លាយទៅជាស្អាតបាត ភ្លឺថ្លា និងមានរបៀបរៀបរយ។ នាងឈរនៅកណ្ដាលបន្ទប់ដែលស្អាតស្អំរបស់នាង ដោយញញឹមយ៉ាងរីករាយ។ ប្រេតនោះបានបាត់ខ្លួនបាត់ទៅហើយ ហើយបុប្ផាបានដឹងថានាងបានរៀនមេរៀនដ៏សំខាន់មួយ។