စိတ်ထားကောင်းတဲ့ ဆင်ကလေး ဖိုးပု

စိမ်းလန်းစိုပြေတဲ့ တောအုပ်ကြီးထဲမှာ ဖိုးပုလို့ခေါ်တဲ့ ဆင်ကလေးတစ်ကောင် နေထိုင်ပါတယ်။ သူက အရမ်းကို သဘောကောင်းပြီး တခြားသူတွေကို ကူညီချင်တဲ့ စိတ်ရှိသူလေးပါ။

တစ်နေ့မှာတော့ ငှက်ကလေးတွေက သစ်ပင်အမြင့်ကြီးပေါ်မှာ အသိုက်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို သူတွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငှက်ကလေးတွေက သစ်ကိုင်းအကောင်းစားတွေကို မမှီနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြပါတယ်။

ဖိုးပုက သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို ပြချင်တာကြောင့် သစ်လုံးအကြီးကြီးတစ်ခုကို မဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အရှိန်လွန်ပြီး လဲကျသွားတဲ့အတွက် တောထဲက တိရစ္ဆာန်လေးတွေက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောခဲ့ကြပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ အဘိုး လိပ်ကြီးက ဖိုးပုကို စစ်မှန်တဲ့ ခွန်အားဆိုတာ အရာဝတ္ထုအကြီးကြီးတွေကို မနိုင်တာထက် အခြားသူတွေကို နည်းလမ်းမှန်နဲ့ ကူညီနိုင်တာကို ခေါ်တာပါ လို့ ဆုံးမစကား ပြောခဲ့ပါတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ မိုးတွေ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီး လမ်းတွေက ရွှံ့ဗွက်တွေ ဖြစ်ကုန်ပါတယ်။ ဘဲမိသားစုလေးဟာ ရွှံ့ဗွက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီး အပြင်ကို မထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြပါတယ်။

ဖိုးပုက သူ့ရဲ့ နှာမောင်းလေးကို သုံးပြီး ဘဲကလေးတွေကို တစ်ကောင်ချင်းစီ အသာအယာ မယူကာ ကုန်းခြောက်တဲ့နေရာကို ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ ဘဲကလေးတွေ မနာကျင်အောင် အထူးပဲ ဂရုစိုက်ခဲ့ပါတယ်။

ဘဲအမေကြီးက ဖိုးပုကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ဖိုးပုရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်သွားပါတယ်။ အကူအညီအသေးလေးကလည်း တန်ဖိုးရှိမှန်း သူ နားလည်သွားပါပြီ။

နောက်တော့ မြစ်ဆိပ်ကို သွားတဲ့လမ်းမှာ လဲကျနေတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်က လမ်းပိတ်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဖိုးပုဟာ တစ်ယောက်တည်း မဖို့ မကြိုးစားတော့ဘဲ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ဝိုင်းကူကြဖို့ ခေါ်လိုက်ပါတယ်။

အားလုံး စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြတဲ့အတွက် လမ်းပိတ်နေတဲ့ သစ်ပင်ကြီးကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ တောထဲက တိရစ္ဆာန်အားလုံးက ဖိုးပုကို ချီးကျူးကြပြီး သူဟာ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါတယ်။

နေဝင်ချိန်မှာတော့ ဖိုးပုဟာ အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်ခဲ့ပါတယ်။ စိတ်ထားကောင်းပြီး အများအကျိုးကို ဆောင်ရွက်တာဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကြီးမားဆုံးသော ခွန်အားဆိုတာကို သူ သိရှိသွားပါပြီ။