Einar Makinista Ametsen Trenaren Gidaria

Einar, haur txiki eta irribarretsu bat, bere oheko alfonbra gainean eserita zegoen, jostailuzko tren multzo batekin jolasten. Trenari burrunba soinuak ateratzen zizkion, eta begiak ilusioz beteta zituen, makinista izatearekin amesten zuen.

Gauean, Einar lotara joan zen, bere trenaren irudia buruan zuela. Kolore biziak inguratzen zituzten, eta pixkanaka, bere logela tren kabina magiko bihurtzen hasi zen.

Bat-batean, Einar tren-gidari txapel handi batekin aurkitu zen, tren kabina koloretsu batean. Bere lagun onenak, Ane eta Jon, ondoan zituen, pozik agurtzen. "Kaixo, makinista!" esan zuten irribarre handi batekin.

Einarrek txistuari jo zion, eta trenak, ke koloretsuzko hodeiak botaz, Leioako geltokitik abiatu zen. Jende alaia zegoen agurtzen, eskuak astinduz, eta eguzkia irribarrez zegoen zeruan.

Lehen geldialdia baso magiko batean izan zen, non zuhaitzek hosto gorri eta urdinak zituzten. Animalia dibertigarriak, katagorri berdeak eta hartz moreak adibidez, trenari agur egiten zioten.

Trenak ibaia zeharkatu zuen zubi elastiko eta koloretsu batetik. Zubi hori goraka eta beheraka kulunkatzen zen, eta Einar eta bere lagunak barrezka ari ziren, ur-txirristetan bezala.

Gero, mendi erraldoi eta lagunkoi baten tunelean sartu ziren. Tunelaren barruan izar distiratsuak zeuden, eta trenak abesti alai bat abesten zuela zirudien, mendia zeharkatzen zuen bitartean.

Bat-batean, hodei jostalari batek trenaren atzetik hasi zen, zeruan lasterketa dibertigarri bat eginez. Einarrek eta lagunek leihoetatik begiratu zuten, barreka eta hodeia harrapatzen saiatuz.

Azkenean, Medina hirira iritsi ziren, non beste lagun batzuk zain zituzten, globo eta banderatxo koloretsuekin. Jai giroa zegoen, musika alaia entzuten zen, eta guztiak dantzan hasi ziren.

Einar bere ohean esnatu zen, irribarre handi batekin. Bere jostailuzko trena ondoan zuen. Ametsa benetakoa bezain ederra izan zen, eta bazekien gaurko eguna abentura berriez beteko zela.