Duik in een sprankelend avontuur met Rik, een dagdromer die verlangt naar spanning buiten de schoolmuren. Wanneer hij een mysterieuze, verlaten krokettenfabriek ontdekt, leidt zijn onstuitbare nieuwsgierigheid hem naar een onverwachte ontdekking. Dit hartverwarmende verhaal vol humor en verwondering neemt jonge lezers mee op een reis vol geheimen en de magie van het onbekende.
maak 1 afbeelding die onderstaand verhaal ondersteund. in aquarel kinderboekstyle. Hoofdstuk 1: De ontdekking maandag Het was een prachtige maandag middag de zon stond hoog aan de hemel. Rik zat naar buiten te staren terwijl de les van juf Havertol maar voortduurde. Hij had veel liever naar buiten gewild om op avontuur te gaan. Hij droomde van spannende reizen, geheime schatten en misschien zelfs een mysterieuze ontdekkingstocht. “Rik, Rik, Rik, let je wel op?” vroeg juf Havertol. “We zijn de rollen aan het verdelen voor de eindmusical dit jaar.” Dat was waar ook. Rik zat in groep 8, en hoewel hij een musical wel grappig vond was hij nu niet echt in de stemming en wilde hij beslist geen hoofdrol. Hij was al tevreden als hij een boom mocht spelen. Gelukkig waren de grootste rollen al verdeeld. Natuurlijk waren die voor Mika en Hilde, die altijd in de aandacht wilden staan. Sommige kinderen zeiden zelfs dat die twee verliefd op elkaar waren. Dat vond Rik echt stom. Hoezo ben je verliefd? Meisjes waren soms echt heel raar. Ze durfden helemaal niet op avontuur te gaan. Ze waren al bang als het een beetje donker was buiten, of als het glad was. Nee, als je op avontuur ging, kon je maar beter geen meisjes bij je hebben, vond Rik. “Jij speelt de patiënt in de wachtkamer,” zei juf Havertol tegen Rik. “Dan heb je misschien wel geen tekst, maar je mag wel drie keer hoesten.” “Prima,” zei Rik. En toen klonk het mooiste moment van de schooldag: TRRRRRRRRRRRING! De schoolbel. Met zijn rugtas stevig over zijn schouders fietste Rik naar huis, waar zijn moeder bezig was met het verschonen van de luier van zijn kleine broertje Lev. Tja, een klein broertje, die kon nu ook nog niet mee op avontuur. Hij kon nog niet eens goed lopen, en dat was echt niet handig, dacht Rik. Lev vond het meestal wel prima om met zijn blokjes te spelen of door een boekje te bladeren, maar door het bos sluipen of op schattenjacht? Nee, dat ging echt nog niet lukken. “Mam, ik ga naar buiten” riep Rik naar boven. “Is goed, jongen, goed uitkijken en op tijd thuis voor het eten he” Dat betekende voor Rik dat hij om 17:15 uur thuis moest zijn, want dan kwam zijn vader thuis en die had dan altijd honger. Ze aten altijd om 17:15 uur. Behalve in het weekend, dan aten ze soms om 17:30 uur. Dan had zijn vader waarschijnlijk een kwartiertje later honger dacht Rik. Ja, elke dag was voor Rik een beetje hetzelfde. Zijn ouders waren heel lief maar ook gewoon, eigenlijk waren ze dus gewoon lief. Ze werkten hard en gingen vaak naar dezelfde plekken en ze beleefden eigenlijk nooit een spannend avontuur want ze hielden niet van spannende dingen. Niet dat dat erg was, maar Rik wilde wel graag avonturen beleven en dat lukte samen met zijn ouders niet zo goed. Hij was ook vast besloten dat het vandaag moest gebeuren en ja dat moest dan wel voor 17:15 uur weer afgelopen zijn. Hij sprong op zijn fiets en trapte stevig op de pedalen. Hij had zijn rugzak gevuld met een fles water, een appel en zijn zaklamp voor het geval dat. Hij volgde het slingerende pad dat uit de stad leidde, langs weilanden en velden vol wilde bloemen. Hoe verder hij fietste, hoe stiller het werd. Na een tijdje kwam hij bij de rand van het bos. Bij een plek waar het pad een bocht maakte stopte hij even om een slok water te drinken en om zich heen te kijken. De bomen zwaaiden zachtjes in de wind, en in de verte hoorde hij een specht tikken tegen een boomstam. Net toen Rik zijn voet weer op de trapper wilde zetten, viel zijn oog op iets vreemds. Tussen de bomen door, half verscholen achter struiken, stond een groot, oud gebouw. De muren waren van baksteen, met hier en daar afgebladderde verf. Een paar ramen waren gebroken en de grote, roestige letters boven de ingang waren half uitgewist. Rik kneep zijn ogen samen en probeerde te lezen wat er stond: “…KETTEN…BRIEK” “Kroketten… Fabriek?” mompelde Rik verbaasd. Zijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt. Een verlaten fabriek midden in het bos? Dat moest hij van dichtbij bekijken! Hij zette zijn fiets tegen een boom en liep voorzichtig naar het gebouw toe. Overal groeide onkruid tussen de stenen en een oude lantaarnpaal hing scheef naast de ingang. De zware dubbele deuren stonden op een kier. Rik slikte even. Zijn hart klopte sneller. Maar hij was op avontuur en een echte avonturier ging niet zomaar terug! Voorzichtig duwde hij de deur iets verder open. Het kraken klonk oorverdovend in de stille fabriekshal. Binnen was het donker en stoffig. Rik greep zijn zaklamp en scheen over de vloer. Overal lagen oude kratten en roestige machines, en in de lucht hing een vreemde, vage geur alsof hier ooit iets lekkers werd gemaakt, maar dat al heel lang geleden was. Hij liep verder en zag aan de muren vergeelde posters met plaatjes van dampende kroketten. “De lekkerste van het land!” stond erop. Rik voelde zijn maag een beetje rommelen. Hij hield van kroketten! Maar waarom was deze fabriek dan verlaten? Ineens hoorde hij een geluid. Een zacht geschuifel, ergens achter
