સાચાઈનું ઇનામ

એક સુંદર અને હરિયાળા ગામમાં રાહુલ નામનો એક નાનો છોકરો રહેતો હતો. તે ખૂબ જ મહેનતુ, દયાળુ અને હંમેશા સાચું બોલનારો છોકરો હતો. તેની આંખોમાં એક અનોખી ચમક હતી અને તેના ચહેરા પર હંમેશા મીઠું સ્મિત રહેતું હતું.

એક સવારે સૂર્યના સોનેરી કિરણો વચ્ચે રાહુલ હાથમાં દફતર લઈને ઉત્સાહથી શાળાએ જવા નીકળ્યો. રસ્તાની બંને બાજુએ સુંદર ફૂલો ખીલેલા હતા અને પક્ષીઓ કલરવ કરી રહ્યા હતા. રાહુલ પ્રકૃતિનો આનંદ માણતા માણતા આગળ વધી રહ્યો હતો.

ચાલતા ચાલતા અચાનક રાહુલની નજર રસ્તાની બાજુમાં પડેલી એક વસ્તુ પર પડી. નજીક જઈને જોયું તો તે એક ચામડાનું મોટું પર્સ હતું. રાહુલે આજુબાજુ જોયું પણ ત્યાં કોઈ દેખાતું ન હતું.

રાહુલે ધીમેથી પર્સ ખોલીને જોયું તો તે આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયો. પર્સમાં ઘણા બધા પૈસા અને કેટલાક ખૂબ જ મહત્વના કાગળો હતા. રાહુલે વિચાર્યું કે આ પર્સ કોઈ ગરીબ માણસનું હોઈ શકે છે અને તે અત્યારે ખૂબ જ ચિંતામાં હશે.

લાલચમાં આવ્યા વિના રાહુલે તરત જ નજીકના પોલીસ સ્ટેશન તરફ જવાનું નક્કી કર્યું. તે ઝડપી પગલે પોલીસ સ્ટેશન પહોંચ્યો અને ત્યાં બેઠેલા પોલીસ અધિકારીને આખું પર્સ સુરક્ષિત રીતે સોંપી દીધું.

પોલીસ અધિકારીએ પર્સ લીધું અને રાહુલની સમજદારીના વખાણ કર્યા. થોડી જ વારમાં એક ગભરાયેલો અને ચિંતિત માણસ દોડતો દોડતો પોલીસ સ્ટેશનમાં આવ્યો. તેના ચહેરા પરથી સ્પષ્ટ દેખાતું હતું કે તેનું કંઈક કિંમતી ખોવાઈ ગયું છે.

પોલીસ અધિકારીએ તે માણસને પર્સ બતાવ્યું. માણસે પર્સ ખોલીને પોતાના બધા પૈસા અને મહત્વના દસ્તાવેજો સલામત જોયા. તેના ચહેરા પર ખુશીની લહેર દોડી ગઈ અને તેણે રાહતનો શ્વાસ લીધો.

તે માણસ ખૂબ ખુશ થયો અને તેણે આદરપૂર્વક રાહુલનો આભાર માન્યો. તેણે રાહુલની પ્રામાણિકતાથી પ્રભાવિત થઈને તેને ઇનામ આપવા માટે ખિસ્સામાંથી પૈસા કાઢ્યા. પરંતુ રાહુલે નમ્રતાથી ના પાડી દીધી અને કહ્યું કે મેં તો માત્ર મારી ફરજ બજાવી છે.

પોલીસ અધિકારી રાહુલની આ નિઃસ્વાર્થ ભાવના અને સચ્ચાઈ જોઈને ગદગદ થઈ ગયા. તેમણે રાહુલની પીઠ થાબડી અને તેના ખૂબ જ વખાણ કર્યા. રાહુલ ગર્વ સાથે ખુશ થતો થતો પોતાની શાળાએ જવા રવાના થયો.

બીજા દિવસે શાળાની સભામાં આચાર્યશ્રીએ બધા વિદ્યાર્થીઓ વચ્ચે રાહુલને સ્ટેજ પર બોલાવ્યો. તેને તેની સચ્ચાઈ માટે સન્માનિત કરવામાં આવ્યો અને મોટું ઇનામ આપવામાં આવ્યું. બધા વિદ્યાર્થીઓએ તાળીઓના ગડગડાટથી રાહુલને વધાવી લીધો અને સચ્ચાઈનો સાચો પાઠ શીખ્યો.