Көк көбелек пен Тас жүрек

🦋 Ертегі: “Көк көбелек пен Тас жүрек” Баяғыда, баяғыда, бұлт жерге түсіп, желге ерік беріп жүрген заманда, алыстағы бір тау ішінде Тас жүрек деген дәу өмір сүріпті. Оның жүрегі кәдімгі тас екен — ешкімге мейірім танытпайды, күлмейді де, жыламайды да. Күн сайын таудан түсіп, ауылдың бұлағын жауып, ағаштарын сындырып, бұлтты үркітеді екен. Бір күні аспанда ұшып жүрген Көк көбелек соның үңгіріне кіріп кетіпті. – Ой, кешір, дәу аға! Мен тек жарық іздеп ұшып едім, – дейді көбелек. – Жарық дейсің бе? Менде ондай жоқ, – дейді Тас жүрек гүр етіп. – Менде тек тас бар! Көбелек қорықпайды. – Тас та бір күні жылынады ғой, егер оған күн түссе, – деп күлімсірейді. Дәу мырс етіп күледі: – Менің үстіме ешқашан күн түспейді. Бұлт мені қорғайды! Сонда көбелек ойлап тұрып: – Онда мен күннің жарығын алып келейін, – дейді де ұшып кетеді. Ол ұшып-ұшып, биік аспанға шығып, Күннің сәулесін қанатына жинап, Тас жүректің үңгіріне қайта оралады. Кішкентай көбелек қанатын жайып: – Мә, мен күннің бір сәулесін әкелдім, – дейді. Сол сәтте үңгірдің іші жарқ етіп жарыққа толады. Тас жүрек алғаш рет жарық көреді. Сонда оның тас жүрегі сәл ғана сыздап, еріп бара жатқандай болады. – Бұл не? – дейді ол таңданып. – Бұл – жылулық, – дейді Көк көбелек, – ал жылулық – мейірімнің бастауы. Дәу ойланып қалады. Бір тамшы жас оның тас бетінен сырғып түсіп, жерге тамады. Сол жерден көк гүл өсіп шығады. Содан бастап Тас жүрек дәу ешкімге зиян тигізбепті. Ал Көк көбелек күн сайын соның иығына қонып, жылы сөз айтып жүріпті. Ауыл адамдары болса, ол гүлге «Жүрекгүл» деп ат қойыпты. Айтуларынша, сол гүлді көрген әр адамда жүрек жылуы оянады екен. 🌸