The Arrival of Lady Spring

W pewnym spokojnym lesie, tuż za srebrnym strumykiem, zwierzęta czekały na coś bardzo ważnego. Zima trwała już długo, a śnieg skrzypiał pod łapkami nawet najbardziej cierpliwych mieszkańców lasu. Pewnego ranka mała wiewiórka Polinka zauważyła coś niezwykłego. — Ojej… czy to…? — szepnęła, patrząc na maleńki zielony kiełek wystający spod śniegu. Kiełek drżał, jakby próbował powiedzieć: „Jeszcze chwilkę, już idę!” Polinka pobiegła do swoich przyjaciół: jeża Jurka, zajączka Filipa i sowy Matyldy. — Widziałam znak! Wiosna wraca! Zwierzęta wybiegły na polanę i wtedy usłyszały delikatny dźwięk, jakby ktoś grał na kryształowych dzwoneczkach. Z nieba spłynęła jasna, ciepła smuga światła, a z niej wyszła Pani Wiosna — w sukni utkanej z trawy, kwiatów i promieni słońca. — Witajcie, moi mali przyjaciele — powiedziała miękkim głosem. — Przepraszam, że tak długo mnie nie było. Zima w tym roku była wyjątkowo uparta. Pani Wiosna dotknęła ziemi, a śnieg zaczął topnieć jak cukier w herbacie. Pojawiły się krokusy, przyleciały pierwsze ptaki, a strumyk znów zaczął śpiewać. Zajączek Filip podskoczył z radości. — Pani Wiosno, czy zostaniesz z nami na długo? — Oczywiście — uśmiechnęła się. — Mam dużo pracy: muszę obudzić drzewa, pomalować kwiaty i nauczyć wiatr pachnieć świeżością. Zwierzęta pomagały jej przez cały dzień. Jeż Jurek zbierał suche gałązki, Polinka sadziła nasionka, a Matylda pilnowała, żeby nikt nie przeszkadzał młodym pąkom. Kiedy słońce zaczęło zachodzić, las wyglądał zupełnie inaczej — kolorowy, pachnący i pełen życia. — Dziękuję wam — powiedziała Pani Wiosna. — Bez waszej pomocy nie byłoby tu tak pięknie. A od tamtej pory, każdego roku, gdy tylko pojawia się pierwszy zielony kiełek, zwierzęta wiedzą, że Pani Wiosna już jest w drodze. I zawsze witają ją z radością.